organizm dochodzi do siebie. mój organizm. schowały się dylematy. wolę twierdzić, że się schowały a nie zniknęły, żeby mnie nie zaskoczyły któregoś dnia.
wczoraj na babskim spotkaniu przyznałam się do podjętej decyzji o rozwodzie, o tym, że była już pierwsza rozprawa. o tym, że były dni z pigułkami na nocnym stoliku, i o tym, że nie chcę opowiadać o tym wszystkim, tylko informuję, bo uważam, że tak powinnam. oczywiście otrzymałam zapewnienia, że gdybym kiedykolwiek - KIEDYKOLWIEK - chciała pogadać, to mam koniecznie zadzwonić.
ale to nie leży w mojej naturze. dlaczego? 
po pierwsze: 
czemu mam komuś zawracać głowę swoimi problemami. przecież każdy ma jakiś swoje sprawy i zmartwienia. i ktoś tam zwykle dzwoni i żali się, że u kogoś tam też coś nie tak. i jeszcze do tego ja na dokładkę mam opisywać zmagania z sobą samą? to takie przygniatanie znajomych, rodziny, przyjaciół swoimi problemami. a nie o to przecież chodzi, aby się wyżalać! 
po drugie: 
mogę wpasować się w zły moment! może akurat adresat moich zwierzeń, którego sobie wybiorę, otrzymał przed chwilą jaką rewelacyjną nowinę? a ja mu wtedy w słuchawce będę szlochać. a może właśnie jest na spotkaniu w miłym gronie, gdzie wszyscy radośnie opowiadają o realizacji swoich marzeń? a może mój telefon zadzwoni chwilę tuż po romantycznej kolacji przy świecach? 
po trzecie:
co mi to da? wygadanie się. czy to coś zmieni? tylko to, że się wygadam. czy to wpłynie na poprawę mojego samopoczucia? no właśnie u mnie nie. rozmyślania, że wstrzeliłam się w nieodpowiedniej chwili przeważają nad przełamaniem się i wybraniem numeru do przyjaciela.

ale było tak raz, że zanosząc się od płaczu, miotałam się po pokoju zdając sobie sprawę: do nikogo nie mogę zadzwonić, bo nikomu nie mówiłam o swoich problemach! 
i wtedy zadzwonił telefon.